Pamiętnik.

Pamiętnik ze swojego założenia miał obejmować fragmenty rzeczywistości, która mnie otacza, która mnie zbudowała. Pierwszym z elementów był fragment architektury z czerwonego piaskowca, symbolizujący miejsce zamieszkania. Życie na gdańskiej starówce nadawało rytm i wzmagało pragnienia — nie mogąc się jej oprzeć, oddychałam detalami w niej zawartymi.

Drugim epizodem jest „Fundament”, na którym osadzony jest kamień. Nie jest wylaną bryłą betonu, lecz schludnie i prosto zaprojektowaną ażurową konstrukcją. Poprzez swoją formę sugeruje, że budowany był od lat, przez pokolenia — jest oparciem, elementem konstrukcyjnym.

„Punkt nawigacyjny”. Inspiracją do kolejnego fragmentu rzeźby była wyprawa na morzu. Żeglując w stronę Kłajpedy, dwa dni od lądu, widziałam łunę — poświatę miasta. Nocą wygląda jak zamknięty klosz; bliżej rozwarstwia się i widać poszczególne warstwy, niczym aury. W rzeźbie widnieje jako wykuty z monolitu kamienia, otoczony żeliwnym kloszem, podkreślony rysunkiem. Ten element jest symbolem celu.

Przedostatnią formą jest „obiad” — wyfrezowany przez maszynę, nadaje kontrast klasycznemu daniu. Ostatnim elementem jest pleksi, która obejmuje całość swoim rysunkiem — konturem. Zamyka formę, zespala poszczególne fragmenty, tworząc barierę.